Mitchell Daniëls: Voor Onze Club en voor “Ons Opa”

De belangrijkste mensen van Helmond Sport zie je maar heel weinig op de voorgrond, maar ze zijn er altijd: Onze Vrijwilligers. Niet voor de spotlight, niet voor applaus, maar uit pure liefde voor de club. In deze rubriek maken we kennis met de mensen die je misschien niet direct ziet, maar die onmisbaar zijn.

Mitchell Daniëls. Teammanager van de Onder 14, seizoenskaarthouder op vak O1 en bovenal: iemand bij wie de club diepgeworteld zit in familie, herinneringen en gevoel.

Door Cem Rollas

Stadionlampen in de wijk

Mitchell is 25 jaar en werkt als docent Burgerschap in het mbo. Hoewel hij tegenwoordig in Limburg woont, ligt zijn hart nog altijd in Helmond. Elk weekend keert hij terug. Niet alleen voor het voetbal, maar ook voor zijn opa en oma, die nog altijd op een paar straten van het stadion wonen. Vanuit hun huis zag hij vroeger de lichtmasten boven de daken uitsteken. Voor Mitchell waren dat geen gewone masten, maar een herkenningspunt. Iets wat er altijd was.

“Opa was altijd fan,” vertelt hij. “Hij heeft de gloriejaren nog meegemaakt, zoals de wedstrijd tegen FC Barcelona en de bekerfinale tegen FC Utrecht. Via hem ben ik er eigenlijk ingerold.”

Die band met zijn opa is nog altijd de kern van zijn liefde voor de club. Dat blijkt ook uit een tattoo die hij liet zetten: een afbeelding van hem en zijn opa samen, staand bij het oude stadion. En ook het stadswapen van Helmond staat getatoeëerd op zijn bovenarm, vlak naast de tattoo met opa. Hoewel Mitchell er niet meer woont, draagt hij Helmond altijd dicht bij zich.

De mens achter de speler

Die andere blik past goed bij hem. Zeker door zijn werk als docent kijkt hij verder dan alleen voetbal. “Het belangrijkste vind ik dat die jongens zich goed voelen. Dat ze weten dat ze ergens terechtkunnen. Voetbal is eigenlijk bijzaak. Het gaat om de persoon.” Even een praatje maken, luisteren en er zijn wanneer dat nodig is. Voor Mitchell zit daar de echte waarde van zijn rol.

Wat hem daarnaast opvalt, is hoe duidelijk de clubcultuur ook bij de jeugd zichtbaar is. “Dat motto ‘Grauwte smoel, ginne skrik’ zie je echt terug. Soms wordt een goede tackle gewoon toegejuicht. Dan denk ik: dát is Helmond.” Maar misschien nog mooier vindt hij het als hij spelers van de Onder 14 later terugziet op de tribune. “Dan weet je dat ze het echt voelen. Dat ze niet alleen spelen voor de club, maar er ook supporter van zijn.”

Voor Mitchell is Helmond Sport meer dan een club. “Het is een echte volksclub. Alles is laagdrempelig, je kent elkaar. Dat ‘wij-gevoel’ is hier echt.” Zijn boodschap aan andere supporters is dan ook simpel: “Als je de club een warm hart toedraagt en je hebt de tijd, doe het gewoon. Het geeft echt een voldaan gevoel.” Want uiteindelijk draait het bij Helmond Sport niet alleen om wat er op het veld gebeurt, maar om alles eromheen. De mensen. De verhalen. De verbinding.

Helmond Sport zonder vrijwilligers is…
“Geen Helmond Sport.”